492در سال‌هاى گذشته، پيامبر صلى الله عليه و آله با مرگ سه فرزند به نام‌هاى «قاسم و طاهر و طيب» ¹ و سه دختر به نام‌هاى زينب؛ رقيه، ام كلثوم، روبرو شد، و در فراق آن‌ها به طور شديد متأثر گرديد. و «فاطمه» يگانه فرزند و يادگار او، از همسر گراميش «خديجه» بود.

پيامبر صلى الله عليه و آله ، در سال ششم هجرت، سفيرانى را به كشورهاى خارج فرستاد. در ضمن يكى از آن نامه‌ها را به فرمانرواى مصر نوشت و او را به آئين توحيد دعوت كرد. وى اگر چه به نداى پيامبر صلى الله عليه و آله در ظاهر پاسخ مثبت نگفت، ولى به نامۀ او - ضمن ارسال هدايايى از آن جمله كنيزى به نام «ماريه» - محترمانه پاسخ داد.

اين كنيز بعداً افتخار همسرى پيامبر صلى الله عليه و آله را پيدا كرد و براى او فرزندى به نام «ابراهيم» آورد، كه شديداً مورد علاقۀ پيامبر صلى الله عليه و آله بود. تولد ابراهيم، تا حدّى از اثرات نامطبوع مرگ فرزندان ششگانه كاست، و نور اميدى در دل او برافروخت. اما متأسفانه اين نور پس از 18 ماه به افول و خاموشى گراييد. پيامبر صلى الله عليه و آله براى انجام كارى از خانه بيرون رفته بود، وقتى از وضع وخيم فرزندش آگاه شد، فوراً وارد خانه گرديد، او را از آغوش مادر گرفت و در حالى كه آثار ناراحتى از چهرۀ او نمايان بود؛ سخنان ياد شده را بيان فرمود...

گريه و اندوه پيامبر صلى الله عليه و آله در سوك فرزند خود، نشانۀ عواطف انسانى او است كه پس از مرگ نيز ادامه داشت.

ابراز احساسات و اظهار تألم، بيانگر روح عاطفى رسول خدا صلى الله عليه و آله بود كه بدون اختيار خود را نشان مى‌داد. و اينكه پيامبر صلى الله عليه و آله سخنى برخلاف رضاى حق بر زبان جارى نمى‌ساخت، نشانۀ ايمان و رضاى او به تقدير الهى بود كه كسى را از آن گريزى نيست.

اعتراض بى‌مورد

عبد الرحمن بن عوف، كه از تيرۀ انصار بود، از گريۀ پيامبر صلى الله عليه و آله تعجب كرد و