491 حوادث سال دهم هجرت

41 در سوك فرزند

«ابراهيم عزيز! كارى از ما براى تو ساخته نيست. تقدير الهى نيز بر نمى‌گردد. چشم پدر در مرگ تو گريان، و دل او محزون و اندوهبار است، ولى هرگز سخنى را كه موجب خشم خداوند باشد، بر زبان جارى نمى‌سازم. اگر وعدۀ صادق و محقق الهى نبود، كه ما نيز به دنبال تو خواهيم آمد، در فراق و جدايى تو پيش از اين گريه مى‌كردم و غمگين مى‌شدم.» ¹

اين جمله‌ها را پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله در سوك فرزند دلبندش «ابراهيم» - در حالى كه در آغوش پرمهر پدر جان مى‌سپرد، و لبان پرمهر خود را بر چهرۀ گلگون فرزند نهاده - بود بيان نمود، و با چهره‌اى اندوهگين، و روحى مملو از احساسات و عواطف، و در عين حال راضى به تقدير حق، با او وداع نمود.

مهر و مودت به اولاد، از عالى‌ترين و پاكترين تجليات روح انسانى است و نشانۀ سلامت روح و لطافت آن مى‌باشد.

پيامبر عاليقدر پيوسته مى‌گفت: «أَكرِمُوا أولادَكُم»؛ «به فرزندان خود مهر ورزيد و عواطف خويش را به آنان ابراز نماييد»؛ ² تا آنجا كه عطوفت و محبت به كودكان، از صفات پسنديدۀ پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله شمرده شده است. ³