434
پيامبر صلى الله عليه و آله حركت مى‌كنند
براى رعايت اصل «غافلگيرى»، تا لحظۀ فرمان حركت، وقت حركت و مسير و مقصد براى كسى روشن نبود. روز دهم ماه رمضان سال هشتم هجرت، فرمان حركت صادر گرديد. البته فرمان آماده‌باش به كليۀ مسلمانان مدينه و حوالى آن قبلاً داده شده بود.
روزى كه پيامبر صلى الله عليه و آله از «مدينه» خارج شد، مردى را به نام «ابو رهم» غفارى نمايندۀ خود در مدينه قرار داد، و در نزديكى مدينه از سپاه خود سان ديد. وقتى حضرتش، كمى از مدينه فاصله گرفت، در نقطه‌اى به نام «كديد» آبى خواست و روزۀ خود را افطار نمود، و به همه دستور داد كه افطار كنند. گروه زيادى افطار كردند، ولى عدۀ كمى تصور كردند كه اگر روزه بگيرند و با دهن روزه جهاد نمايند، پاداش آنها افزون‌تر خواهد بود. از اين نظر از شكستن روزه خوددارى نمودند.
اين افراد ساده‌لوح، تصور نكردند كه پيامبرى كه دستور روزه در ماه رمضان را داده، همان پيامبر صلى الله عليه و آله نيز دستور افطار داده است. اگر او رهبر سعادت و راهنماى حق مى‌باشد، در هر دو حالت و در هر دو فرمان، خواهان سعادت و نيك‌فرجامى مردم است و تبعيض در دستورهاى او نيست. پيامبر از امتناع اين دسته ناراحت شد و فرمود: آنان گروه گناهكار و سركش مى‌باشند. 1
يك چنين سبقت و پيش‌گيرى بر پيامبر صلى الله عليه و آله ، يك نوع انحراف از حق و حاكى از عدم ايمان كامل اين عده به پيامبر صلى الله عليه و آله و شريعت او است.
از اين نظر، قرآن چنين افرادى را ملامت كرده و مى‌گويد: يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللّٰهِ وَ رَسُولِهِ... ؛ 2 يعنى: «اى افراد با ايمان! بر خدا و پيامبر او سبقت نگيريد.»
عباس بن عبد المطلب، از مسلمانان مقيم مكه بود كه به دستور پيامبر صلى الله عليه و آله در مكه اقامت گزيده و پيامبر صلى الله عليه و آله را از تصميمات قريش آگاه مى‌ساخت. او پس از جنگ