298پيامبر صلى الله عليه و آله آسيبى برسد، و شما زنده باشيد، هرگز در پيشگاه خداوند معذور نخواهيد بود.
هنوز فرستادۀ پيامبر صلى الله عليه و آله ، از كنار سعد دور نشده بود كه روان او به جهان ديگر پرواز نمود. 1
علاقۀ انسان، به خود و به اصطلاح دانشمندان «حب ذات»، آنچنان اصيل و قدرتمند و ريشه‌دار است كه هيچ گاه انسان خود را فراموش نمى‌كند. و همه چيز خود را در راه آن فدا مى‌نمايد.
ولى قدرت ايمان و عشق به هدف و علاقه به معنويات، از آن مؤثرتر است. زيرا به تصريح متون تاريخ، اين افسر با شهامت در سخت‌ترين لحظه‌ها كه فاصلۀ چندانى با مرگ نداشت؛ خود را فراموش كرده و به ياد وجود نازنين پيامبر صلى الله عليه و آله ، كه حفظ او را عالى‌ترين تجلى براى بقاى هدف خود مى‌دانست، افتاده بود. تنها پيامى كه وسيلۀ «زيد ثابت» فرستاد اين بود، كه ياران او لحظه‌اى از حفظ و حراست رهبر خود غفلت نكنند.
پيامبر صلى الله عليه و آله به مدينه بازمى‌گردد
خورشيد به سوى مغرب كشيده مى‌شد، و مى‌خواست اشعۀ زرين خود را به سوى نيم كرۀ ديگر بريزد.
سكوت و خاموشى مطلق سرزمين احد را فراگرفته بود. در چنين لحظاتى مسلمانان مجروح و كشته داده ناچار بودند براى تجديد قوا و پانسمانِ زخمى‌ها، به خانه‌هاى خود بازگردند. فرمان حركت به سوى مدينه، از فرماندۀ كل قوا صادر گرديد. پيامبر صلى الله عليه و آله با آن گروه از انصار و مهاجر كه در جنگ شركت كرده بودند وارد شهر مدينه شدند. مدينه‌اى كه از اكثر خانه‌هاى آن نالۀ مادران داغ‌ديده و همسران شوهر از دست داده بلند بود.
پيامبر صلى الله عليه و آله به خانه‌هاى «بنى عبد الاشهل» رسيد. نوحه‌سرائى زنان آنها، حال پيامبر صلى الله عليه و آله را منقلب ساخت. اشك از چشمان نورانى او سرازير گرديد، و با چشمان