300اين دو شرط وارد نشدند واز قيام‌هايى كه هدف سپردن حكومت به معصوم را نداشتند، حمايت نكردند.
قيام‌هاى مسلحانه علويان
زندگى علويان در طول تاريخ ائمه و پس از آن‌ها توأم با مبارزه و زندان بود. بسيارى از آن‌ها دربرابرظلم ظالمان سكوت نكردند و مردم را به مبارزه و قيام مسلحانه فراخواندند و اكثر يا تمام آن مبارزات، مورد تأييد امامان بوده است.ليكن برخى را به اين عنوان تأييدكردند كه در نظر داشتند حكومت را پس از پيروزى به امام معصوم بسپارند.
قيام زيد
يكى از موارد روشن اين قيام‌ها، قيام زيد فرزند امام زين العابدين(ع) بود كه در كوفه بر ضد امويان قيام كرد و به شهادت رسيد.
زيد پيش از قيام با امام صادق(ع) مشورت كرد. امام، اصل مبارزه و قيام او را تأييد كرد. هرچند كه او را از شهادتش نيز خبرداد و زيد با آنكه مى‌دانست، مردم كوفه بى وفا خواهند بود و به شهادت خواهد رسيد. اما در عين حال به عنوان امر به معروف و انجام وظيفه الهى قيام كرد و امام نيز در مدينه به طور مرتب در جريان قيام اوقرار مى‌گرفت.
فضيل بن سيار گويد: پس ازشهادت زيد به مدينه رفتم و امام را در جريان قرار دادم.
عن مهزم بن أبى بردة الأسدى، قال: دخلت المدينة حدثان صلب زيد (رض) قال: فدخلت على أبى عبدالله(ع)، فساعة رآنى قال: يا مهزم، ما فعل زيد؟ قال: قلت: صلب. قال: أين؟ قال: قلت: فى كناسة بنى أسد. قال: أنت رأيته مصلوبا فى