299سيره امام در اين دوره چنين بود:
1- ارتباط و ملاقات‌هاى سرى با شيعيان.
2- ارائه معجزه براى تحكيم مبانى اعتقادى افراد ويژه.
3- تعيين افراد به عنوان وكيل در شهرها.
4- پاسخ به نامه‌ها و ارسال نامه براى افراد ويژه.
5- تأكيد بر امامت حضرت مهدى(عج)ومعرفى آن حضرت پس از تولد براى برخى از ياران.
موضع امام در برابر قيام‌هاى الهى
امامان معصوم(ع)تشكيل حكومت اسلامى و به دست گرفتن زمام امور را مشروط به دو چيز مى‌دانستند كه اگر پديد نيايد، هرحركتى مسلمانه بى نتيجه است.
1- پيدايش جامعه‌اى كه به امامت امام معصوم(ع) ايمان داشته باشد و زندگى را بر اين باور درونى استواركنند.دستورائمه رابه عنوان حكم خداوند درتمام جزئيات وكليات زندگى لازم و ضرورى بدانند، زيرا چنين جامعه‌اى مى‌تواند پذيراى حكومت معصوم باشد.
2- تشكيل سپاه مكتبى ومتكى به افراد داوطلب جنگ و مبارزه برضد سلاطين كه نخست اعتقاد به امامت امام معصوم داشته وهدفشان از جنگ، سپردن حكومت به امام معصوم باشد. دوم ازنظرتعداد نيزبه اندازه‌اى باشندكه درجنگ‌هاى مستمر وخونين، پيروزى را به دست آوردند.
پيروزى بر سلاطين و رسيدن امام معصوم به حكومت ثبات و استمرار دولت آن‌ها مشروط به همين دو شرط بود.به اين جهت، ائمه معصومين (ع) ترجيح دادند به آگاهى بخشى جامعه و تربيت ياران مخلص بپردازند و در قيام‌هاى فاقد