64 سه. ميهمانى و ضيافت ماندگار

حج، ضيافت با شكوه و ميهمانى رسمى و ورود به محضر الهى است. حضور در اين ميهمانى؛ يعنى، ورود به يك برنامۀ رسمى و از پيش تعيين شده:«ان علة الحجّ الوفادة الي الله تعالي ¹...». خود او از بندگانش دعوت كرده و خواسته دراين ميهمانى معنوى شركت كنند واز تحفه‌هاى فراوان و الطاف سرشارش بهره مند شوند: أَذِّنْ فِي النّٰاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجٰالاً وَ عَلىٰ كُلِّ ضٰامِرٍ . حضور مردم در اين عبادت بزرگ، پاسخ به اين دعوت و راه يافتن به پيشگاه قدس او و زيارت خانه مكرّم الهى است.

امام صادق(ع) مى‌فرمايد: «انّ ضيف الله عزّوجل رجلٌ حج و اعتمر فهو ضيف الله حتّي يرجع الي منزله ²»؛ «ميهمان خداوند كسى است كه به حج وعمره مى‌رود؛ پس او تا زمانى‌كه به خانه‌اش بر مى‌گردد، ميهمان خداوند است».

امام على (ع) نيز مى‌فرمايد: «الحاجّ و المعتمر وفدالله و حقّ الله ان يكرم وفدهُ و يحبوه بالمغفرة ³»؛ «حج‌گزار و عمره‌گزار، ميهمان خدا است و براى او است كه ميهمان خويش را گرامى بدارد و با آمرزش خويش او را پاداش دهد».

دراين ضيافت، عقل و قلب و روح و باطن انسان، با رزق معنوى پذيرايى مى‌شود و حيات عمومى او، تبديل به حيات طيب مى‌گردد و اين مزد دنيايى انسان در مقابل فرمانبردارى واطاعت او از حضرت حق است؛ در روايتى آمده است: «خداوند سبحان به حضرت آدم