274 لصاحبها عند اوّل قطرة تقطر من دمها الي الارض» ؛ «كسى كه قربانى مى‌كند، هنگامى كه اولين قطرۀ خون قربانى به زمين برسد، گناهانش بخشيده مى‌شود» ¹.

امام سجّاد (ع) مى‌فرمايد: «اذا ذبح الحاج كان فداه من النّار» ؛ «چون حج گزار قربانى كند، آن بهاى آزادى وى از آتش قيامت است ²». از ديدگاه مولا محسن فيض كاشانى كشتن قربانى، مايه تقرّب به حق تعالى از راه امتثال امر او است و بايد قربانى را كامل به جاى آورد و اميد داشت كه حق تعالى، در برابر هر جزئى از آن، جزئى از وجود حج گزار را از آتش دوزخ آزاد مى‌گرداند. به هر قدر، قربانى بزرگ‌تر واجزاى آن كامل‌تر باشد، رهايى بدن او از آتش بيشتر و كامل‌تر خواهد بود ³.

هشت. دورى از طمع و حرص

قربانى كردن، به معناى از بين بردن آز و طمع زياد و كم كردن حرص و ولع نسبت به دنيا وماديات است. سرّ قربانى اين است كه حج گزار و قربانى‌كننده، با تمسّك به حقيقت ورع، گلوى ديو طمع را بريده و او را بكشد ( وأذبح خنجرة الهوي والطمع عند الذبيحة ... ⁴).

حج گزار بدون توجه به اين حكمت و بازگشت آزمندانه به زندگى معمولى، بهره كافى و دائمى از حج نخواهد برد وزيان‌كار واقعى خواهد بود! در بعضى از نوشته‌ها آمده است: «فعندما ذبحت هديك