267 فَضْلاً مِنْ رَبِّهِمْ وَ رِضْوٰاناً ... ¹. همچنين مى‌فرمايد: در برابر هر امّتى آيين و مراسم عبادى ]در قربانى كردن [قرار داديم، تا نام خداى يگانه را بر ذبح آنچه از چهار پايان روزيشان نموده، ياد كنند. خداى شما يكتا است، پس تسليم او شويد فَلَهُ أَسْلِمُوا ².

با توجّه به اين آيات، قربانى، براى ايجاد حالت رضا و تسليم در قلب بنده نسبت به مولا و جلب خشنودى و رضايت او است. چند چيز نشانۀ اهل تسليم است؛ از جمله: ترس در قلب از توجّه به عظمت حضرت حق و صبر بر مشكلات وسختى‌ها (مانند دشوارى‌هاى مناسك حج) و پرداخت آنچه روزى شده در راه حق (به خصوص گوشت قربانى). به راستى درون حج‌گزاران واقعى با تسليم شدن در برابر اوامر الهى، زلال و صاف مى‌گردد و «فله اسلمو»رمز و نشانه‌اى براى اين صفاى روح و جان است كه جز ره دوست نجويند و پوياى ماسوى الله نباشند.

سه. ذبح مقام حيوانى و كشتن هواى نفسانى

قربانى كردن حيوانات، اشاره به قربانى وذبح حيوانيت انسان دارد؛ يعنى، به او مى‌آموزد كه براى رسيدن به كمال انسانى، نفس حيوانى خويش را درهمين جا بكشد و به دنبال هوا و هوس نرود و در قيامت، خود را از آتش جهنم نجات دهد. امام سجّاد (ع) مى‌فرمايد: «اذا ذبح الحاجّ كان فداه من النّار»؛ «هر گاه حاجى حيوان را ذبح كند، از آتش جهنم نجات مى‌يابد ³».

حكيم متألّه رفيعى قزوينى، به زيبايى اين نكته را بيان كرده است: «قربانى در روز عيد، صورتى دارد و باطنى؛ صورت آن كشتن