169آمده است: «سألت ابا الحسن (ع) عن الظلال للمحرم فقال اضح لمن احرمت له، قلت اني محرور و ان الحرّ يشتدّ عليّ فقال اما علمت ان الشمس تغرب بذنوب المجرمين» 1.
امام على(ع) در نگاه جامع به سختىهاى حج مىفرمايد: خداوند كعبه را در جاى خوش آب و هوا قرار نداد و مناسك را همراه با مشكلات مقرر فرمود تا زمينههاى كمال براى انسان فراهم آيد. سپس مىافزايد: «و لكن الله يختبر عباده با نواع الشدائد و يتعبد هم بانواع المجاهد اخراجاً للتكبر من قلوبهم و اسكانا للتذلل في نفوسهم و ليجعل ذلك فتحا الي فضله» .
ناز پروده تنعم نبرد راه بهدوست
عاشقى شيوه رندان بلاكش باشد
5-4. ادب توبه و تضرع
برهنگى سرو صورت و آشفتگى، مو نشانهاى از تضرّع و استغاثه و توبه است.
از آنجايى كه حج گزار در حال توبه و تضرع به درگاه الهى است و اين مقام دعا و انابه و توبه را در طول مناسك دارد؛ لذا ظاهر او نيز بايد حكايت از حالات او داشته باشد.
5- 5. تمرين تقوا
سر و صورت نقش اساسى در جاذبهها و زيبايىها دارد؛ در حالى كه در حال احرام هر گونه تلذذ جنسى حتى نگاه شهوت آلود حرام شده است. و از طرفى به چهره گشايى زن دستور داده شده و اين شايد آموزش تقوا براى زن و مرد باشد تا زمانى كه هر دو در معرض يكديگرند، تقوا و خود نگه دارى از لغزش و انحراف را ياد بگيرند و صبر در برابر گناه را تمرين كنند و آن را دستاورد حج براى زندگى