151حرم، سادگى و انفصال از زيورها و آرايش دنيوى است. هر كس تعلّقش كمتر باشد، رعايت ادب را در ورود به حرم الهى، بيشتر نگه مىدارد و با آراستگى بهترى، قدم در اين حريم امن مىگذارد.
هشت. ازدياد شوق و توجّه به خدا
لباس احرام، حركت به سوى كعبه را سرعت مىبخشد و بر شوق ديدار حجگزار مىافزايد و احساس جدى بودن را در او ايجاد مىكند. بسيارى پس از انجام عمل، از آن غافل مىشوند و به غير آن عمل، خود را مشغول مىسازند؛ اما احرام باعث مىشود در طول مناسك، توجه شخصى به مناسك حج حفظ شود و پيوستگى معنوى و باطنى اعمال به يكديگر، براى رسيدن به مطلوب رعايت گردد؛ بهگونهاى كه هر گاه به هيأت خود توجه كند، متوجه شود كه در حال عبادت است و نبايد به غير از مناسك، ذهن و برنامههاى خود را مشغول سازد. از اينرو دستور دادهاند كه حجگزار قبل از آنكه «لبيك» بر زبان جارى سازد، لباس احرام بر تن كند و چند قدمى راه برود و خود را به خوبى در آن لباس طاعت بيابد و با هيأت و آرايش جديد، به خوبى انس بگيرد؛ آنگاه بگويد: «لبيك اللهم لبيك...».حضرت مىفرمايد: «ثم قم فامش هنيئة فاذا استوت بك الارض... فلبّ» 1و در آداب فقهى احرام نيز آمده است: ابتدا لباس احرام را بپوشد؛ آنگاه نيت كند و تلبيه را بر زبان جارى سازد.
نه. تقويت پاكى و طهارت
احرام؛ يعنى، «ح--رام كردن هر ناپاكى بر خود». حاجى