32ترديدى نيست كه لازمۀ گواه بودن پيامبر(ص) بر امّت آگاهى آن حضرت از احوال و اعمال امّت است، زيرا بدون اين آگاهى گواه بودن آن حضرت معقول نخواهد بود.

آيات ديگرى نيز وجود دارد كه براى اثبات حضور معنوى پيامبر(ص) و آگاهى آن حضرت در زندگى و مرگ قابل استناد است.

افزون بر اين آيات، روايات فراوانى در منابع روايى شيعه و اهل سنّت به چشم مى‌خورد كه بر اهمّيت و استحباب زيارت قبر پيامبر(ص) تأكيد مى‌كند.

به عنوان نمونه، در منابع روايى شيعه از آن حضرت روايت شده است كه فرمود:

«مَنْ زارَني حَيَّاً وَ مَيِّتَاً كُِنْتُ لَهُ شَفيعَاً يَوْمَ القيامَةِ»؛ ¹يعنى: «هر كس مرا در زندگى و پس از مرگ زيارت كند در روز قيامت شفيع او خواهم بود».

همچنين، در منابع روايى شيعه، از آن حضرت روايت شده است كه فرمود:

«مَنْ زارَني أَوْ زارَ أَحَدَاً مِنْ ذُريَّتي زُرْتُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ فَأنقَذتُهُ مَنْ أَهوالها»؛ ²يعنى: «هر كس من يا يكى از فرزندان مرا زيارت كند در روز قيامت او را زيارت خواهم كرد و از ترس‌هاى آن رهايى خواهم داد».