31ديدگاه قطعى اهل بيت(عليهم السلام) و فتواى همۀ علماى مذاهب اسلامى مشروع بلكه مستحبّ مؤكّد است. قرآن كريم آمدن به نزد پيامبر(ص) را منشأ بركات معنوى فراوان مى‌داند و مى‌فرمايد:

وَ مٰا أَرْسَلْنٰا مِنْ رَسُولٍ إِلاّٰ لِيُطٰاعَ بِإِذْنِ اللّٰهِ وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً؛ ¹ يعنى: «هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر براى آن‌كه به اذن خدا اطاعت شود، و اگر آن‌ها هنگامى كه به خود ستم مى‌كنند نزد تو بيايند و از خداوند طلب آمرزش نمايند و پيامبر برايشان طلب آمرزش نمايد همانا خداوند را توبه‌پذير و مهربان خواهند يافت».

روشن است كه ارتباط معنوى پيامبر(ص) با امّت‌اش پس از مرگ منقطع نمى‌شود و حضور معنوى آن حضرت در همۀ زمان‌ها امرى قطعى و قابل احساس است.

قرآن كريم پيامبر اكرم(ص) را شهيد و گواه اين امّت لقب مى‌دهد و مى‌فرمايد:

فَكَيْفَ إِذٰا جِئْنٰا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَ جِئْنٰا بِكَ عَلىٰ هٰؤُلاٰءِ شَهِيداً؛ ² يعنى: «چگونه خواهد بود هنگامى كه از هر امّتى گواهى بياوريم و از اين امّت تو را به عنوان گواه بر آنان بياوريم».