87كرد و فرمان داد تا زمينهاى گرداگرد آن را شخم زده و كشت كنند. 1
لكن اين حركت ضدّ شيعى دوام نياورد و پس از روى كار آمدن «مقتدر عباسى» زمينه رشد شيعه در بغداد و نقاط ديگر فراهم شد در اين دوره بسيارى از شيعيان برجسته، داراى مشاغل حكومتى و ادارى بودهاند.
شيخ طوسى نقل مىكند: «حكم بن عليا گفت: من فرمانروايىِ بحرين را داشتم و در آنجا به مال زيادى دست يافتم كه مقدارى را انفاق كرده و با مقدار ديگر آن، زمين و...
خريدم. پس از آن مدتى خمس آن را نزد امامجواد عليه السلام آوردم... 2
حسين بن عبداللّٰه نيشابورى، از شيعيان امام جواد عليه السلام ، مدتى حكومت سيستان را برعهده داشت. 3
جريان مشاركت شيعيان امامى، در دستگاه حكومتى، در دوران آخرين امامان عليهم السلام رو به گسترش نهاد. در دوران امام يازدهم عليه السلام و پس از آن در «غيبت صغرىٰ» شمار فراوانى از شيعيان در دستگاه عباسى، شغلهاى مهمى به دست آوردند.
آنچه قابل تأمل است، عدم مشروع بودن خلافت عباسيان و تا سرحدّ وزارت رفتن شيعيان، بود.
شيعه در عصر «امام جواد عليه السلام »
در سال 203هجرى امام رضا عليه السلام به شهادت رسيد. تنها فرزند وى امام جواد عليه السلام بيش از هشت سال نداشت، شيعيان از اينجهت در نگرانى و اضطراب به سر مىبردند. به نوشتۀ مورخان، در اين دوران شيعيان به حيرت افتاده و دچار اختلاف گشتند. 4 به همين جهتگروهى از آنان درمنزل «عبدالرحمن بنحجّاج» گردآمدند وضجّه وناله سردادند. 5