440اينك آراى اهل سنت را نقل مى‌كنيم:
1 - ابوالحسن على بن محمّد ماوردى (متوفاى 450 ه ) مى‌گويد:
«اگر اهل حلّ براى تعيين امام تفحّص كنند تا كسى را بيابند كه شروط امامت در او به طور اكمل جمع است؛ آن‌گاه با وى بيعت كنند، امامت براى او ثابت مى‌شود. ازهمين‌رو بر تمام مردم است كه با وى بيعت كرده و التزام به اطاعت او دهند.» 1
2 - قاضى عبدالجبار معتزلى (متوفاى 415) مى‌گويد:
«اگر برخى از اهل حلّ و عقد كسى را به‌عنوان امام معرفى كردند، او امام مردم مى‌گردد و بر بقيه واجب است كه امامت او را بپذيرند. ازهمين‌رو بيعت‌نكردن ساير افراد امّت در انعقاد امامت او تأثيرى ندارد، زيرا عقد امامت به مجرّد بيعت اهل حلّ و عقد تمام مى‌شود... .» 2
3 - ابن‌تيميه (متوفاى 728 ه) مى‌گويد:
«مقصود از امامت تنها به قدرت و سلطنت حاصل مى‌گردد و اگر با كسى بيعتى صورت گرفت، اين قدرت و سلطنت براى او حاصل شده او امام مردم است... .» 3
4 - دكتر محمّد خالدى اردنى مى‌گويد:
«بيعت بر تمام مسلمانان واجب است و آن حقِّ هر مسلمانى - مرد يا زن - است، زيرا بيعت تنها راه شرعى در توليت و عزل است. از آن‌جا كه تعيين خليفه واجب است، و اين عمل بدون بيعت تمام نمى‌شود، پس مقدمۀ واجب - كه بيعت است - نيز واجب است.» 4
5 - دكتر طه حسين مى‌گويد:
«امر خلافت به‌طور كلّى قائم بر بيعت (رضايت مردم) است. پس در حقيقت خلافت عقدى است بين حاكمان و مردم... .» 5