413ج) پدر و مادر

خداوند مى‌فرمايد: وَ قَضىٰ رَبُّكَ أَلاّٰ تَعْبُدُوا إِلاّٰ إِيّٰاهُ وَ بِالْوٰالِدَيْنِ إِحْسٰاناً...؛ ¹ «پروردگارت حكم كرده كه جز او را مپرستيد و به پدر و مادر [خود] احسان كنيد...».

آرى، اطاعت آنان از مصاديق احسان بوده و محدود به مواردى است كه به شرك و معصيت امر نكرده باشند.

د) فقيه حاكم

امام صادق عليه السلام فرمود: «... نظر كنيد به كسانى كه از شما حديث ما را نقل كرده و در حلال و حرام ما مى‌نگرند و احكام ما را مى‌شناسند، آنان را حَكَم قرار دهيد، زيرا من آنها را بر شما حاكم قرار داده‌ام. و هرگاه كه او به حكم ما حكم كند و كسى آن را نپذيرد، در حقيقت حكم ما را سبك شمرده و رد كرده است و هر كس بر ما رد كند، حكم خدا را رد كرده و آن در حكم شرك به اوست». ²

2 - توحيد حاكميت

هم چنين از اقسام توحيد افعالى، توحيد در حاكميّت است؛ يعنى حكومت حكمرانى و حاكميّت، بالأصاله و ذاتاً از براى خداوند متعال است، زيرا حاكميّت هرگز منفكّ از تصرّف در نفوس و اموال و ايجاد محدوديّت نيست، در حالى كه تصرف و محدوديّت حقّ كسى است كه بر ديگران ولايت و سلطنت دارد و در غير اين صورت تصرّف عدوانى است. حقّ ولايت و سلطنت بالأصاله و ذاتاً براى خداوند است، پس حاكميت نيز از آنِ خداوند است. هر كس كه قرار است بر مردم حكومت كند بايد از جانب او اذن داشته باشد. خداوند متعال به اين موضوع اشاره كرده و دو نوع حاكميت را در قرآن از براى خود ذكر كرده است: يكى، حاكميت تشريع و قانون گذارى؛ آن جا كه مى‌فرمايد: إِنِ الْحُكْمُ إِلاّٰ لِلّٰهِ أَمَرَ أَلاّٰ تَعْبُدُوا إِلاّٰ إِيّٰاهُ...؛ ³«و تنها حكمفرماى عالم