278

2 - قاعدۀ لطف

تحريف نشدن قرآن مقتضاى قاعدۀ لطف الهى است. لطف عبارت است از انجام كارى كه بنده را به طاعت نزديك كرده و از معصيت دور كند. اين معنا، به حكم عقل بر خداوند واجب است. و شكّى نيست كه قرآن سند اصلى براى اعتبار اسلام و نبوت پيامبر صلى الله عليه و آله است. و اساس چنين دينى بايد باقى بماند و ستون‌هاى آن محكم باشد و هيچ‌گاه در معرض هواهاى نفسانى بدعت‌گذاران قرار نگيرد. از اين‌رو به‌دليل قاعدۀ لطف، قرآن از تحريف مصون بوده و هست و اين، خود يكى از جنبه‌هاى اعجاز قرآن كريم است.

3 - آيات قرآن:

چگونه تحريف در قرآن ممكن است در حالى كه خداوند متعال حفظ و صيانت از آن‌را تضمين كرده است. در اين‌جا به دو نمونه از آيات اشاره مى‌كنيم:

الف - إِنّٰا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنّٰا لَهُ لَحٰافِظُونَ؛ ¹«ما خودمان ذكر (قرآن) را فرود آورديم و خود نگهبان آن هستيم.»

اين آيه از دو جمله تشكيل شده؛ در جملۀ اوّل كلمۀ تأكيد «انّ» و ضمير «نا و نحن» نشانه قطعى و مسلّم بودن خبر است و براى برطرف نمودن ترديد منكرانى است كه در آيات قبلى همين سوره به آن اشاره شده است.

جملۀ دومِ آيۀ شريفه با ذكر ادوات تأكيد «انّ و لام مفتوح» و نيز ضمير جمع «نا» و وصف جمع در «حافظون» از نگهبانى و حفظ قطعى قرآن پس از نزول سخن مى‌گويد.

نحوۀ بيان اين فراز نيز هر نوع ترديدى را مى‌زدايد. حفظ قرآن در اين آيه به‌صورت مطلق و بدون هيچ قيدى بيان شده است. بنابراين شامل حفظ آن از هر نوع تحريفى است.

و از آن‌جا كه وعدۀ خداوند تخلّف‌ناپذير است إِنَّ اللّٰهَ لاٰ يُخْلِفُ الْمِيعٰادَ، ² پس حفظ قرآن نيز قطعى است.