103خود، نبى اوست. خداوند او را لعنت كند»! ¹

3 - ابوداود مى‌گويد: «عبداللّٰه بن سبأ به كفر بازگشت و اظهار غلو نمود». ²

و آنچه باطل است اين‌كه قضيه با اين حجم اش باطل بوده و به‌هيچ‌وجه قابل اثبات نيست، كه به حول و قوۀ الهى اين مطلب را توضيح خواهيم داد.

نقد نظريۀ مؤيّدين

1 - ضعف سند

مؤيدين در ادعاى خود برضدّ شيعه به روايتى تمسك كرده‌اند كه طبرى و ديگران آن را نقل كرده‌اند.

اين حديث به چهار طريق نقل شده كه تمام طرق آن به سيف بن عمر مى‌رسد:

1 - طريق طبرى: «فيما كتب به إلى السرّى، عن شعيب، عن سيف، عن عطية، عن يزيد الفقعسى قال..»؛ ³

2 - طريق ابن عساكر در تاريخ دمشق؛

3 - طريق ذهبى در تاريخ الاسلام؛

4 - طريق ابن ابى‌بكر در التمهيد و البيان.

كه تمام اين طرق به سيف بن عمر ختم مى‌شود.

تحليل سند

الف) سيف بن عمر

سيف بن عمر تميمى اسيّدى متوفاى سنۀ 170 هجرى داراى دو كتاب به نام‌هاى:

الفتوح الكبير والردّة و الجمل ومسير عائشة وعلىّ مى‌باشد كه طبرى و ديگران از اين دو كتاب روايات زيادى نقل كرده كه از آن جمله روايت مورد بحث است. او كسى است