55ديده شدند نه درمكه.

در دوره پيامبر(ص) مدتى مُعاذ بن جَبَل و زمانى هم حارث بن نَوْفَل بن حارث بن عبدالمطّلب و زمانى عَتّاب بن اسيد بر مكه حكومت كردند. در زمان خلفا، برخى از مهم‌ترين واليان مكه عبارت بودند از: نافع بن عبدالحارث، عبدالله بن ابزى، خالد بن عاص مخزومى و عبدالله بن خالد بن أسيد اموى. و در زمان امام على(ع) ، نخستين حاكم مكه، ابوقتاده انصارى و دومين آنها قُثَم بن عباس و سپس معبد بن عباس بود. آخرين حاكم اين شهر از سوى امام على و امام حسن(ع) ، جارية بن قدامه بود.

با رفتن امام على(ع) از حجاز به عراق، در سال 36 هجرى، مركز خلافت از مدينه به عراق انتقال يافت و مدينه و مكه، در عين حفظ اهميت دينى خود، به عنوان «حرمَين»، از نظر سياسى اعتبار چندانى نداشتند؛ گر چه چهره‌هاى شاخص دينى و سياسى از صحابه و فرزندان آنان، هنوز در اين دو شهر فراوان بودند.

امام حسن(ع) بعد از صلح با معاويه به مدينه بازگشت. برادرش امام حسين(ع) نيز در اين شهر زندگى مى‌كرد. به علاوه، شمار زيادى از فرزندان صحابه مانند عبدالله‌بنزبير، عبدالله بن عمر و بسيارى از فرزندان صحابه در اين شهر مى‌زيستند.

با استقرار حكومت معاويه در دمشق، نظارت بر مدينه بيشتر شد و برخى از مهم‌ترين چهره‌هاى اموى، حكومت مدينه را به عهده گرفتند. عُتْبة بن ابى‌سفيان، عنبسة ابن ابى‌سفيان، مروان بن حَكَم، سعيد بن عاص اموى و فرزندش عمرو، از جمله حاكمان مكه در روزگار معاويه بودند. در دوران معاويه، مردم مدينه چندان اطاعت از امويان نداشتند و مخالفان فراوانى از فرزندان صحابه در مدينه زندگى مى‌كردند.

زمانى كه يزيد سركار آمد، در اوّلين قدم كوشيد تا مخالفان خود را در ميان فرزندان صحابه از ميان بردارد. امام حسين(ع) از مدينه به مكه و از آنجا به عراق رفت و