56در محرّم سال 61، در كربلا به شهادت رسيد. عبدالله بن زبير نيز همزمان با امام حسين(ع) از مدينه به مكه آمد، اما در همين شهر ماند. آن زمان حاكم مكه، وليد بن عتبة بن ابىسفيان بود.
پس از سركوبى نهضت امام حسين(ع) در محرم سال 61، مردم مدينه از نسل فرزندان صحابه در سال 62 شورش كردند. عامل پشت پرده اين شورش، عبدالله بن زبير بود كه در مكه به سر مىبرد و آن شهر را در تصرف خود گرفت. سپاه اعزامى شام ابتدا عازم مدينه شد و ضمن قتل عام مردم شهر در واقعه حرّه، به مكه حمله كرد. طى اين حمله ناموفق، مسجد الحرام و كعبه آسيب فراوان ديد.
با رسيدن خبر مرگ يزيد، سپاه شام برگشت و عبدالله بن زبير بر حجاز و سپس عراق تسلط يافت. وى تا سال 73 هجرى در اين شهر حكومت كرد. در اين سال، حَجّاج به فرمان عبدالملك بن مروان به مكه حمله كرد و ضمن آتش زدن كعبه و به دار آويختن عبدالله بن زبير، بار ديگر حجاز و جزيرة العرب را زير سلطه امويان درآورد. در دولت هشت ساله زبيرى نيز، بنىهاشم تحت فشار خاندان زبيرى قرار داشتند. خاندان زبيرى، نماينده جناح ميانى قريش، برابر دو خط علوى و اموى بود. ابنزبير طى حكومت خود بر مكه، كعبه را از پايه برداشته مجدداً بنا كرد و بخشى از حِجْر اسماعيل را داخل كعبه كرد؛ به علاوه، درِ ديگرى هم روبروى در فعلى، در كنار ركن يمانى باز كرد. با آمدن حَجّاج، بار ديگر كعبه تخريب و به مانند همان كه پيش از زمان ابن زبير بود ساخته شد.
دولت اموى كه دولتى شاهى بود، اميرانى از خاندان خود و يا چهرههاى كاملا وابسته را به حكومت شهرهاى مهم مىگمارد. خالد بن عبدالله قسرى، عبدالله بن سفيان مخزومى و يحيى بن حكم بن ابىالعاص، از جمله واليان امويان در مكه بودند.