99به زيارتِ حجّت خدا و امام معصوم و رهبران الهى رفتن، در بردارندۀ همۀ اين اهداف و مواضع است.
اين همان مسألۀ «تولّى» و «تبرّىٰ» را مىرساند كه از شاخههاى اساسى دين و از نشانههاى بارزِ «ديندارى» است و ضرورت پايبندى به آنها، نه به صورت ظاهرى و تنها در شكل، و نه فقط در حدّ «حبّ» و «بغض» قلبى و درونى، بلكه در متن عمل و رفتار و سلوك اجتماعى و برخوردهاى سياسى، از مسلمّات «خطّ مكتبى» يك مسلمان متعهّد و «موضعدار» است.
سلامها و لعنها
«سلام»، سكّۀ رايج زيارتهاست.
معمولترين و بيشترين تأكيدى كه در زيارتنامهها به چشم مىخورد، «سلام» دادن به امام و پيامبر يا شخصيّتى است كه زيارت مىشود.
سلام، ابراز دوستى و خيرخواهى و طلب سلامتى و رمز محبت و علاقه و پيوند و چراغ سبز آشنايى است و نشان دهندۀ پيوند بين زائر و مزور و ارتباط ايمانى و فكرى ميان آن دو است.
حضور بر مزار امام، و سلام دادن، نوعى شعار به نفع جبهۀ حق است كه در وجود امام، تجلّى يافته و نوعى تقويت جناح ايمان و همبستگى با خط پاكى و تقواست.
در زيارتنامهها، سلام بر فرشتگان مقرّب پروردگار، سلام بر