98طرفداريها، شعارها، رابطهها، ديد و بازديدها، مصاحبهها، موافقت و مخالفتها، استقبال و بدرقهها، پيامها و نامهها و تلگرافها، تبريكها و تسليتها، تماسها و حساسيّت نشان دادنها و...
همه تا اندازههاى كم و زياد، مىتوانند بيانگر مواضع اشخاص باشند. از دقت در جهت و مضمون اينها، مىتوان خط فكرى كسى را شناخت.
در زيارتنامهها، از آنجا كه كلام معصومين عليهم السلام و آموزش امامان شيعه است، مىتوان ملاكيابى و «موضع شناسى» كرد و در مورد شيعهاى كه اين كلمات را در مزار، از روى عقيده بر زبان مىراند چنين حسابى گشود.
در «زيارت»، چه بسا رفتن به سرمزار شهيدان و زيارت قبور اولياء دين و امامان معصوم، خود، بيانگر مواضع است.
اعلام و بيان موضع، و نشان دادن آن در عمل، علاوه بر تأثيرى كه روى خود شخص دارد و او را نيرومندتر و دليرتر مىكند و به ايمانش به مواضع فكرى و عملى خود مىافزايد، به ديگران هم، خطّ و فكر و جهت مىدهد.
متن زيارتنامهها، بصورت مؤكّد و فراوان، شامل اين «اعلام مواضع» و تصريح به راه و خطّ و رهبرى و جناحى است كه زائر امام، در آن قرار دارد و در رابطه با همان «موضع» هم، به «زيارت» آمده است.
تصريح به قبول يك رهبرى، اعلام نفى رهبريهاى ديگر است.