45و چنان بر قبر شريف آن حضرت ازدحام نمودند كه بيش از ازدحام حاجيان بر «حجرالاسود» بود.
«سليمان بن صرد»، رئيس توابين، در ربيعالثانى سال 65 هجرى، اصحاب خود را جمع كرد و به «نُخيله» رفتند و در آنجا اردو زدند. پس از سه روز كه آنجا بودند و به سازماندهى و تكميل نيروهاى خود مشغول بودند، به كرانۀ فرات رفتند. سپس بر تربت حسين شهيد در كربلا حاضر شدند. وقتى به محلّ قبر رسيدند، يكصدا صيحهاى زدند و بشدّت گريستند. گريهاى كه پيرامون قبر حسين بن على نظيرش ديده نشده است.
از آن پس بود كه فريادِ «يا لثارات الحسينِ» 1 توابين زمين را در زير پاى بنىاميّه مىلرزاند. كوفه شاهد رفت و آمدهاى مسلّحانۀ آنان به سوى قبر حسين عليه السلام بود. هنگامىكه قبر آن حضرت را ترك مىكردند، پشيمانى و حماسهشان افزايش مىيافت، موجى بودند سرازير، بر ضدّ بنىاميّه، و آرزويشان هم كشته شدن در راه خونخواهى حسين عليه السلام بود... 2الهام بخشى «كربلا» را براى مبارزان، از سختيگريهاى پس از قيام نسبت به زيارت مىتوان فهميد، كه از سوى سلطۀ جابران اعمال مىشد. پس از خروج و قيام زيد بن على بن الحسين در