36اگر اينان، قبر پدران، يا مادران يا دوستان خويش را زيارت كنند، هرگز چنين نمىكنند:
«لَوْ اتيتُم قُبورَ آبائكم وَ امّهاتِكم لم تفعلوا ذلك»
راوى مىپرسد: پس چه بخوريم؟ حضرت پاسخ مىدهد: نان و شير.
بدينگونه است كه سمبل مظلوميت اهل بيت را مىتوان حفظ كرد و كربلا را همواره زنده و سازنده نگهداشت، حتى با تحمّل هزينهها و خرجها و شدايد و رنجها. خداوند هم تضمين كرده است كه آنچه در اين راه، خرج شود جبران كند.
در زيارت مرقد آن امام مظلوم، بايد به آن جلوههاى تابناك عظمت و معنويت و حماسه و فداكارى توجّه داشت و به «حقِ» او بايد عارف بود.
بايد دانست كه سيدالشهدا و يارانش، كه بودند؟ چه كردند؟ چرا شهيد شدند و ما بايد چه كنيم؟ توجّه به اين جهات، شايد يكى از معانىِ «عارفاً بحقّه» باشد كه در دستورهاى ائمه در مورد زيارت، مطرح شده است.
مرحوم نراقى، در توجّه دادنِ به شهيد كربلا و مدفونِ در آن تربت والا، مىگويد:
«... در زيارت كربلا، به يادآور، كه فرزند رسولخدا، در اين سرزمين به شهادت رسيده و امام حسين و اولادش و نزديكان و يارانش در همينجا شهيد شدهاند و خانوادهاش به اسارت درآمدهاند. اندوه را بر قلبت تجديد كن و به كربلا، با چهرهاى ژوليده و غبارآلود، با دلى