110ميثاق، هرگز روى برنمىتابم و دست برنمىدارم. 1اين فرازها در زيارتنامهها، مسلمان را در پيوندى معنوى و ارتباطى عميق با اولياء دين قرار مىدهد و يك زائر، احساس مىكند كه در مسير حركت جهادى ائمّه و خطّ سرخ حسين عليه السلام و كربلا است.
وفادار بودن و استوار ماندن بر اين ميثاقهاى مؤكّد، نياز به توفيق و امدادى از سوى خداوند دارد.
اين بيعت، تنها يك تشريفات يا احترامگزارى ظاهرى نيست، بلكه رسالت سنگينى را به گردن مىنهد، كه حدّ و مرز و قلمرو آن، تا دامنۀ قيامت هم كشيده مىشود.
زيارت و شهادت طلبى
پيروى امامان، «عمل» مىطلبد. «ادّعا» و «شعار»، بدون پشتوانهاى از تلاش و آمادگى و اقدام، خريدار ندارد.
«زيارت»، مظهر عشق و علاقه است، و نشانِ پيوند و رابطه، و سمبل «بيعت» و رمز «ميثاق» و عنوانِ «عهد».
زائر وقتى اظهار محبّت و اعلام مودّت و بيعت و وفادارى و تبعيّت و پيروى و هم خطّى و همرأيى مىكند، يعنى حتى تا مرز شهادت هم با آنان است، ثابت و استوار، مؤمن و معتقد، صبور و