93«براى خدا، حج بيت بر عهده مردم است (البته بر) كسى كه بتواند به سوى آن راه يابد و هر كس كفر ورزد، يقيناً خداوند از جهانيان بىنياز است.»
نكات برجسته در اين آيه عبارتند از:
1. واژگان «لِلّٰهِ عَلَى النّٰاسِ حِجُّ الْبَيْتِ» كه دركنار هم و بدون هيچ فاصلهاى ذكر گرديده، همراهى تكليف كننده، تكليف شونده و تكليف را نشان مىدهد.
2. ذكر جمله «مَنِ اسْتَطٰاعَ إِلَيْهِ سَبِيلاً» بعد از «اَلنّٰاسِ » در آيه فوق، از نظر ادبى « بَدَلِ بَعْض از كُلْ » محسوب مىشود و نشان مىدهد كه اين تكليف، تنها بر كسانى واجب است كه داراى استطاعت باشند. به ديگر سخن، تنها بعضى از مردم مكلف به حجاند؛ نه همه آنها.
3. آيه با جمله اسميه شروع شده است، زيرا امر و دستور اگر به صورت جمله اسميه بيان شود، تأكيد بيشترى نسبت به جمله فعليه دارد.
4. جمله «فَإِنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعٰالَمِينَ» نشان مىدهد كه ثمره حج به انسانها
بازمىگردد و ترك آن ضررى به خداوند وارد نمىآورد.
استطاعت و قدرت، وُسْع و طاقت
با توجه به كامل و غنى بودن ادبيات و زبان عربى و وسعت واژگان و معانى آنها و اينكه هر يك براى معنا و مفهومى خاص وضع شدهاند (و حتى در موارد مترادف، تفاوتهاى ظريف و باريكى با يكديگر دارند) بررسى فرقهاى ميان
استطاعت و قدرت و وسع و طاقت، جالب بوده و به درك بهتر مفاهيم