452«اين كار در ميان بنى‌آدم سنت گرديد تا آنها نيز مانند آدم(ع) در اين مكان حاضر شده و با اعتراف به گناه خود توبه نمايند، چنان كه پدرشان آدم(ع) چنين كرد.»
همسو با اين اراده است كه امام صادق(ع) درباره وظيفه زائر در عرفات فرمودند:
«وَاعْتَرِفْ بِالْخَطَايَا بِعَرَفَاتٍ وَ جَدِّدْ عَهْدَكَ عِنْدَ اللَّهِ بِوَحْدَانِيَّتِهِ وَ تَقَرَّبْ إِلَيْه» 1
«در عرفات به گناهان و لغزش‌هاى خود اعتراف كن و عهد و پيمان الهى را كه نسبت به وحدانيت خداوند (و قبول ولايت على(ع)) بسته‌اى، تجديد كن و به او تقرب جوى.»
رمزواره
آدم(ع) به سبب خارج شدن از بهشت، آثار ارتكاب گناه را به فرزندانش آموخت. به اين ترتيب كه با نزديك شدن به شجره منهيه و استفاده از ميوه آن، از نعمت
جسم (ميوه درخت) براى آرامش ناآرامى قلبى خود (كه نسبت به مرتبه او،
حسد تلقى شده و ترك اولى محسوب مى‌گرديد) استفاده نمود و از بهشت رانده
شد تا اينكه در عرفات، به خطاى خود پى برده و با اعتراف به گناه خويش توبه كرد.
وقوف در عرفات از زوال آفتاب تا غروب آن
حكمت بسيارى از مناسك حج، از جمله وقوف در عرفات از زوال آفتاب تا غروب آن، در معارف اهل‌بيت (عليهم السلام) بيان گرديده و در دسترس ما قرارگرفته است. چنانكه درباره حكمت وقوف در عرفات روايت شده است كه