451«عُرف در مقابل نُكْر (به معناى ناشناخته و زشت) است و مقصود از آن، هر چيزى است كه نزد فطرت انسان نيكو شناخته شود و موجب آرامش و سكون او گردد.»
معرفت چگونه حاصل مى‌شود؟
طبق تعاليم دينى، معرفت هنگامى حاصل مى‌شود كه به خواص نعمت‌ها آگاه شده و سود و زيان آنها را درك نماييم (و با آسودگى خاطر به آنها نزديك و يا از آنها دور شويم.) و چون در عرفات با خواص و آثار نعمت‌هاى دنيايى و آخرتى آشنا شده و درمى‌يابيم كه چگونه عمرى، خود را به سبب عدم آگاهى
نسبت به اين خواص با گناه تسكين داده‌ايم، از اين‌رو تصميم مى‌گيريم تا از اين پس به اعتبار خاصيت نعمت‌ها به آنها رجوع نموده و آرامش قلبى خود را در
نعمت‌هاى آخرتى جستجو نماييم. به همين دليل، خداوند شناخت علت گناه و
اعتراف به آن را در عرفات، به سنّتى ديرينه مبدل نمود و به جبرئيل دستور داد تا ضمن تعليم مناسك حج به آدم(ع)، او را در محلى به نام « مُعَرَّف » متوقف كرده و به او امر نمايد تا هنگام غروب آفتاب، هفت بار به گناه خود اعتراف كند كه آدم(ع) چنين كرد و اين سرزمين به مُعَرَّفْ (محل شناخته شده براى اعتراف) معروف شد.
«فَجُعِلَ ذَلِكَ سُنَّةً فِي وُلْدِهِ يَعْتَرِفُونَ بِذُنُوبِهِمْ كَمَا اعْتَرَفَ أَبُوهُمْ وَ يَسْأَلُونَ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ التَّوْبَةَ كَمَا سَأَلَهَا أَبُوهُمْ آدم(ع)» 1