402تعبير قرآن در اين موارد بيانگر عزيمت است نه رخصت كه اين امر در آيات ذيل به‌خوبى ديده مى‌شود:

1. «وَ إِذٰا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنٰاحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلاٰةِ» ¹

«و چون در زمين سفر كرديد، اگر بيم داشتيد كه آنان كه كفر ورزيده‌اند به شما آزار برسانند، گناهى بر شما نيست كه نماز را كوتاه كنيد.»

مسلماً شكسته خواندن نماز در سفر واجب است نه اينكه از گناه نبودنش، جائز(و مُرَخَّص) بودنش استفاده شود.

2. «إِنَّ الصَّفٰا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاٰ جُنٰاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمٰا وَ مَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَإِنَّ اللّٰهَ شٰاكِرٌ عَلِيمٌ» ²

«و در حقيقت «صفا» و «مروه» از شعائر خداست كه يادآور اوست. پس هر كه خانه خدا را حج كند يا عمره گزارد، بر او گناهى نيست كه ميان آن دو سعى بجاى آورد و هر كه افزون بر فريضه كار نيكى كند، خدا حق شناس و داناست.»

سعى صفا و مروه در ماجراى آدم(ع)

پس از آنكه خداوند در بهشتِ دنيايى، از آدم(ع) پيمان گرفت كه به شجره منهيه نزديك نشده و از ميوه آن نخورد، آدم(ع) با تكيه بر توانايى خود، اين عهد

را قبول كرد، اما براى مشيت خدا در اين امر جايگاهى قائل نشد. از اين‌رو خداوند او را به خود واگذار نمود تا نتيجه عدم احساس نياز به حول و توفيق الهى را ببيند. امام‌باقر(ع) در اين‌باره فرمودند: