369 كعبه به پايان رسيد، به ابراهيم(ع) فرمان داد كه بر روى سنگى كه اكنون آن را به نام مقام ابراهيم مى‌شناسيم، برود و به مردم اينگونه ندا دهد: آگاه باشيد و به سوى حج بشتابيد. 1 نداى ابراهيم(ع) به مردم آن عصر و كسانى كه در اصلاب
پدرانشان بودند، رسيد و همه آنها جواب دادند:
«لَبَّيْكَ دَاعِيَ اللَّهِ لَبَّيْكَ دَاعِيَ اللَّهِ»
«لبيك اى دعوت كننده به خدا!»
سپس حضرت فرمودند:
«فَمَنْ لَبَّي عَشْراً يَحُجُّ عَشْراً وَ مَنْ لَبَّي خَمْساً يَحُجُّ خَمْساً وَ مَنْ لَبَّي أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ فَبِعَدَدِ ذَلِكَ وَ مَنْ لَبَّي وَاحِداً حَجَّ وَاحِداً وَ مَنْ لَمْ يُلَبِّ لَمْ يَحُجَّ» 2
«پس هر كس (به تعداد لبيك‌هايش، مستحق حج مى‌شود.) اگر ده بار لبيك گفته باشد، ده بار و اگر پنج‌بار لبيك گفته باشد، به همان تعداد و اگر يك‌بار بر زبان رانده باشد، تنها يك‌بار به حج خواهد رفت و هر كس لبيك نگفته باشد، به حج نخواهد رفت.» 3
و در حديث ديگر از رسول خدا(ص) روايت شده است كه فرمودند:
«لَمَّا نَادَي إِبْرَاهِيمُ(ع) بِالْحَجِّ لَبَّي الْخَلْقُ فَمَنْ لَبَّي تَلْبِيَةً وَاحِدَةً حَجَّ حَجَّةً وَاحِدَةً
وَ مَنْ لَبَّي مَرَّتَيْنِ حَجَّ حَجَّتَيْنِ وَ مَنْ زَادَ فَبِحِسَابِ ذَلِكَ» 4