286 هنگام محرم شدن، اقرار به ربوبيت معرفى شده و آمده است:
«لَبَّيْكَ رَبَّنا و سَعْدَيْكَ» يعني «إِقْرَاراً بِرُبوُبِيَّتِكَ وَ ... وَفَاءً بِعَهْدِكَ ... تَلْبِيَةَ ألْخائِفِ مِنْكَ» 1
«پروردگارا! به ربوبيت تو اقرار نموده و (با قبول ولايتى كه عامل بهرهمندى از
آن است) به عهدى كه با تو بستهام، وفا نموده و با لبيك خود، هراس خويش را از عذابت اعلام مىدارم.»
بنابر آنچهگفته شد، بر زبان آوردن لبيك بدون درك رابطهاى كه با ربوبيت ذات اقدس الهى دارد، ثمربخش نيست. چنانكه روايت شده است: هنگامى كه امامسجاد(ع) در ايام حج به ميقات رسيد و احرام بست، رخسارش زرد شد و بدنش به لرزه افتاد به گونهاى كه قادر به لبيك گفتن نبود. از آن بزرگوار پرسيدند:
«أَ لا تُلَبّي فَقَال أَخْشَي أَنْ يَقُولَ لِي لَا لَبَّيْكَ وَ لَا سَعْدَيْكَ» 2
«چرا لبيك نمىگويى؟ فرمود: مىترسم پروردگارم (در پاسخ) بگويد: حج تو مردود و سعى تو نامقبول است.»
مالك بن انَسْ گويد: سالى با امام صادق(ع) به حج رفتم. هنگام احرام، هرگاه كه مىخواست لبيك بگويد، صدا در گلويش قطع مىشد و نزديك بود كه از مركب بيفتد. گفتم: اى پسر پيامبر! لبيك بگو كه ناچار بايد بگويى. فرمود: اى پسر ابى عامر!