1) . الخصال، ج1، ص167.

2) . چنانكه امام سجاد(ع) درباره اراده خداوند از لبيك گفتن در هنگام احرام به شبلى فرمودند: «فَحِينَ لَبَّيْتَ نَوَيْتَ أَنَّكَ نَطَقْتَ لِلَّهِ سُبْحَانَهُ بِكُلِّ طَاعَةٍ وَ صُمْتَ عَنْ كُلِّ مَعْصِيَةٍ» «آيا به هنگام لبيك گفتن، نيت كردى كه براى رضاى خداوند (فقط) درباره طاعات سخن بگويى و از هر معصيت و نافرمانى سكوت كنى؟» شبلى گفت: نه. حضرت فرمودند: «لا لَبَّيْتَ» «در حقيقت لبيك‌نگفته‌اى؟»

3) . الكافي، ج4، ص541.

4) . اهمّيت لبيك در احرام تا جايى است كه امام باقر(ع) فرمودند: «وَ مَنْ مَاتَ مُحْرِماً بُعِثَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مُلَبِّياً بِالْحَجِّ مَغْفُوراً لَهُ» (من لايحضره الفقيه، ج2، ص229) «هركس مُحرم از دنيا برود، خداوند در قيامت او را لبيك‌گو و در حالى‌كه بخشيده شده، محشور مى‌كند.» از اين حديث به خوبى فهميده مى‌شود كه جايگاه لبيك در محقق شدن احرام به گونه‌اى است كه خداوند فرد فوت شده در حال احرام را لبيك‌گو محشور مى‌كند و به اين ترتيب لبيك گفتن را نماد قبول احرام او معرفى مى‌نمايد. كسانى‌كه با مال حرام به حج آمده‌اند نيز چنين مورد خطاب قرار مى‌گيرند كه: «لا لَبَّيْكَ عَبْدِي وَ لا سَعْدَيْكَ» چنانكه از امام معصوم(ع) نقل شده است: «مَنْ حَجَّ بِمَالٍ حَرَامٍ نُودِيَ عِنْدَ التَّلْبِيَةِ لا لَبَّيْكَ عَبْدِي وَ لا سَعْدَيْكَ» (من لا يحضره الفقيه، ج2، ص317) «هركس با مال حرام حج كند، هنگام گفتن لبيك به او ندا داده مى‌شود: بنده من! حج و سعى تو مقبول نيست.»