246
أَكْثَرَهُمْ لاٰ يَعْلَمُونَ» 1
«آيا آنها را در حرمى امن جاى ندادهايم كه همه گونه ثمرات در آن فراهم مىشود و اين رزقى است از جانب ما، اما بيشترشان نمىدانند.»
در اين آيه، امنيت و رزق به خداوند نسبت داده شده و واژه رزق به قيد « لَدُنَّا » (يعنى از نزد ما) موصوف گرديده است. زيرا اين رزق، اشاره به ثمرات خاصى دارد كه تنها نصيب معتقدان به ربوبيت و عاملان به ولايت يعنى مؤمنان حقيقى مىشود. به همين دليل ابراهيم(ع) بهرهمندى از اين ارزاق را مخصوص اهل ايمان معرفى كرده و عرضه داشت:
«رَبِّ اجْعَلْ هٰذٰا بَلَداً آمِناً وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرٰاتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللّٰهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ» 2
«پروردگارا! اين سرزمين را ايمن نما و آن دسته از اهل كعبه را كه مؤمن به خدا و روز معاد هستند، از ارزاق و ثمرات بهرهمند گردان.»
نكته شايان ذكر اينكه اگر مقصود از رزق در اين آيه، رزق ظاهرى بود، ديگر به اهل ايمان اختصاص پيدا نمىكرد، بلكه شامل همه ساكنان و مجاوران گرديده و درباره كافران، به متاع اندك اشاره نمىشد. آنجا كه آمده است:
«وَ مَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلاً ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلىٰ عَذٰابِ النّٰارِ» 3
«هر كس كافر شود، او را اندك بهرهمند مىنمايم. سپس او را به عذاب آتش مىكشانم.»
امام سجاد(ع) در تفسير «مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللّٰهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ» مىفرمايند: « إِيَّانَا عَنَى وَ