1) . تفسير من وحي القرآن، ج3، ص27.

2) . برخى «مَثابَةً» را محلّ ثواب و پاداش و برخى محلّ رجوع و برگشت (ترجمه بيان السعادة فى مقامات العبادة، ج2، ص254) و برخى ديگر آن را به معنى پناهگاه (انوار العرفان في تفسير القرآن، ج3، ص66) دانسته‌اند كه براى برآورده شدن حاجات از جمله امنيت بايد به آن رجوع كرد. برخى ثوب، به معناى لباس را نيز هم ريشه با مثابه دانسته و گفته‌اند كه به لباس از آن جهت ثوب گفته‌اند كه انسان مستمراً به لباس خود رجوع نموده و آن را بر تن مى‌كند. مرحوم طبرسى درباره علت نامگذارى پاداش به ثواب مى‌نويسد: «أَصْلُ الثَّوابِ مِنَ الرُّجُوعِ كَأَنَّهُ يَرْجِعُ عَلَى الْعامِلِ بِعَمَلِهِ وَ ثابَ عَلَيْهِ عَقْلُهُ إذا رَجَعَ» (مجمع البيان، ج10، ص691) «ثواب در اصل به معناى رجوع است كه چون در ازاى عمل، عائد شخص شده و به او رجوع مى‌كند، به اين نام خوانده شده است.»

3) . زاد المسير في علم التفسير، ج1، ص109.

4) . از امام صادق(ع) روايت شده است: «مَنْ خَرَجَ مِنْ مَكَّةَ وَ هُوَ لَا يُرِيدُ الْعَوْدَ إلَيْهَا فَقَدِ اقْتَرَبَ أَجَلُهُ وَ دَنَا عَذَابُهُ» (الكافي، ج4، ص270) «هركس بعد از خارج شدن از مكه، قصد نكند كه دوباره به آن بازگردد، عمرش كوتاه شده و به عذاب نزديك مى‌شود.»