190 باقر(ع) فرمودند:

«وَ اللَّهِ لَوْ أَنَّ عَبْداً صَفَّ قَدَمَيْهِ فِي ذَلِكَ الْمَكَانِ قَامَ اللَّيْلَ مُصَلِّياً حَتَّي يَجِيئَهُ النَّهَارُ وَ صَامَ النَّهَارَ حَتَّي يَجِيئَهُ اللَّيْلُ وَ لَمْ يَعْرِفْ حَقَّنَا وَ حُرْمَتَنَا أَهْلَ الْبَيْتِ لَمْ يَقْبَلِ اللَّهُ مِنْهُ شَيْئاً أَبَداً» ¹

«به خدا قسم اگر بنده‌اى در حطيم (فاصله حَجَرُالاَسْوَد تا درِ كعبه و مقام) به پاى ادب بايستد و شب را به نماز و روز را به روزه سپرى كند اما حق ما را نشناسد، خداوند هيچ يك از اعمالِ او را نخواهد پذيرفت.»

از امام باقر(ع) نيز روايت شده است كه اگر بنده‌اى صد سال خدا را بپرستد و روزها را به روزه و شب‌ها را به عبادت سپرى كند در حالى كه:

«جَاهِلًا لِحَقِّنَا لَمْ يَكُنْ لَهُ ثَوَاب» ²

«به حق ما خاندان جاهل باشد، هيچ ثوابى نخواهد داشت.»

و امام سجاد(ع) درباره چنين شخصى فرمودند:

«لَقِيَ اللَّهَ بِغَيْرِ وَلَايَتِنَا لَمْ يَنْفَعْهُ ذَلِكَ شَيْئاً» ³

«اگر بدون ولايت ما از دنيا برود، عملش هيچ نفعى به حال او نخواهد داشت.» ⁴