191

دعوت به ذُرّيه، نه دعوت به خانه

امام باقر(ع) در تفسير آيۀ «سِيرُوا فِيهٰا لَيٰالِيَ وَ أَيّٰاماً آمِنِينَ» ¹ به قتاده فرمودند: اى قتاده! هركس با توشه و هزينه حلال، به قصد زيارت كعبه خارج شود و حق ما را بشناسد، قلبش به ما متمايل خواهد شد. چنانكه خداوند (از زبان ابراهيم(ع)) مى‌گويد:

«فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النّٰاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ» ² «وَ لَمْ يَعْنِ الْبَيْتَ فَيَقُولَ إِلَيْهِ فَنَحْنُ وَ اللَّهِ دَعْوَةُ إِبْرَاهِيمَ(ع) الَّتِي مَنْ هَوَانَا قَلْبُهُ قُبِلَتْ حَجَّتُهُ وَ إِلَّا فَلَا» ³

«قلوب مردم را به ذُرّيه متمايل كن. حضرت در ادامه فرمودند: مقصود او تمايل به بيت نبود تا (به جاى «اليهم») بگويد: «اليه». به خدا قسم! مقصود از دعوت ابراهيم(ع) ما خاندان هستيم كه هركس به ما روى آورد، حجش پذيرفته شده وگرنه قبول نخواهد شد.» ⁴

امام باقر(ع) در اين حديث، به قتاده فهماند كه كعبه به اعتبار ولايت اهل‌بيت