157 آدَمُ مَنْ جَائَنِي مِنْ وُلْدِكَ فَبَاءَ بِذَنْبِهِ بِهَذَا الْمَكَانِ غَفَرْتُ لَهُ» ¹

«پروردگارا! از من درگذر، ندا آمد: تو را بخشيدم. آدم(ع) گفت: فرزندانم را چطور؟ وحى شد: اى آدم! هر كس از فرزندانت كه به نزد من بيايد و در اين مكان به گناه خود اعتراف و اقرار كند، او را مى‌بخشم.»

و در حديث ديگر از امام باقر(ع) روايت شده است: هنگامى كه آدم(ع) در طواف، خود را به ديوار مستجار رسانده و تضرع نمود، ندا آمد:

«يَا آدَمُ مَنْ بَاءَ بِذَنْبِهِ مِنْ ذُرِّيَّتِكَ حَيْثُ بُؤْتَ أَنْتَ بِذَنْبِكَ هَاهُنَا غَفَرَ اللَّهُ لَهُ»

«اى آدم! هركس از فرزندانت كه مانند تو (پس از انجام مناسك حج) در اين مكان از گناهش توبه كند، خداوند او را خواهد بخشيد.» ²

اهمّيت باب مُستجار

باب مستجار كه در زمان حضرت ابراهيم(ع) در مقابل درِ كنونى كعبه ساخته شده بود، آنقدر داراى اهمّيت است كه رسول خدا(ص) درباره آن به عايشه فرمودند:

«يَا عَائِشَةُ لَوْ لَا أَنَّ قَوْمَكَ حَدِيثُو عَهْدٍ بِجَاهِلِيَّةٍ (وَ فِي رِوَايَةٍ أُخْرَي حَدِيثُو عَهْدٍ بِكُفْرٍ وَ فِي رِوَايَةٍ حَدِيثُو عَهْدٍ بِشِرْكٍ) فَأَخَافُ أَنْ تُنْكِرَ قُلُوبُهُمْ لَأَمَرْتُ بِالْبَيْتِ فَهُدِمَ فَأَدْخَلْتُ فِيهِ مَا أُخْرِجَ مِنْهُ وَ أَلْزَقْتُهَا بِالْأَرْضِ وَ جَعَلْتُ لَهَا بَابَيْنِ بَاباً شَرْقِيّاً وَ بَاباً غَرْبِيّاً فَبَلَغْتُ بِهِ أَسَاسَ إِبْرَاهِيم» ³

«عايشه! اگر قوم تو به جاهليت (يا به روايتى به كفر يا شرك) نزديك نبودند و از دگرگونى ايمان آنها نمى‌ترسيدم، فرمان مى‌دادم كعبه را ويران كنند و آنچه از آن خارج شده به آن بازمى‌گرداندم و آن را با خاك يكسان مى‌ساختم و برايش درِ شرقى