76كتاب خود از حال مشركان عرب خبر داده است كه آنها مُقِرّ به وحدانيت خدا بوده‌اند و تنها شرك در عبادت او داشتند و چنين بود كه فرمود: وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُولُنَّ اللّٰهُ ؛ «و اگر از آنها بپرسى چه كسى ايشان را آفريده است؟ قطعاً خواهند گفت: الله». پس با توجه به اينكه عرب به وحدانيت خدا و اينكه او آفريننده و روزى‌دهندۀ مخلوقات است، باور داشت تأويل مناسب براى آيۀ: وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ همان است كه «ابن عباس» و «قتاده» گفته‌اند كه مخاطب اين آيه، هر مكلّفى است كه از وحدانيت خدا و اينكه شريكى براى او در ميان خلقش نيست، آگاه باشد، اما در عين حال، در مقام عبادت، ديگران را با وى شريك كند. ¹

ما بطلان اين نظريه را پيش‌تر بيان كرديم. با اين حال، حتى اگر تسليم شويم و اين نظريه را بپذيريم، اعتقادِ صاحبان اين ديدگاه -كه موجب گمراهى