155وى در كتاب خود «قاعدۀ جليلۀ فى التوسل والوسيلۀ» مىنويسد:
علماى اسلام و ائمۀ دين، دعاهاى شرعيهرا بيان داشته و دعاهايى را كه بدعت است، ترك كردهاند. پس شايسته است از اين روش پيروى شود. اين باب داراى سه مرتبه است:
اول - اينكه غير خدا را چه از انبيا يا صالحان باشد، درحالىكه مرده يا غايب است، بخوانند و بگويند: اى سرور، اى فلانى مرا درياب... يا بر دشمنم پيروز كن... اينها همه شرك است و بسيارى از مردم در قسمتى از آن واقع مىشوند.
دوم - اينكه به مرده يا غايبى از انبيا و صالحان گفته شود: نزد پروردگارت براى ما دعا كن يا فلان چيز را براى ما از خدا بخواه...، هيچ عالمى شك نمىكند كه اين مرحله هم جايز نيست و از بدعتهايى محسوب مىشود كه هيچ كس از گذشتگان امت به آن عمل نمىكردند... .
سوم - اينكه گفته شود خدايا، تو را به فلان كس يا به مقام فلان كس قسم