146اين كار را انجام دهند.
توحيد و شرك با عقل شناخته مىشود و روايات در آن راهى ندارد
حقيقت در اين نكته نهفته است كه عقل به خودى خود بطلان اعتقاد به وجود خدايان ديگر به همراه خداوند متعال را كه بهطور مستقل در جهان هستى تأثير داشته باشند، درك مىكند و اين همان شرك در ربوبيت است؛ چه اينكه عقل بهطور مستقل درك مىكند كه اگر انسان در عبادات خود، غير خدا را قصد كند، اين كار هم باطل است و اين همان شرك در الوهيت است.
بنابراين، اگر عقل، تحققِ معيار شركِ اكبر را در موردى درك كرد - چه شرك در ربوبيت باشد يا شرك در الوهيت - ممكن نيست يك نصِّ شرعى بخواهد آن شرك را مجاز بشمارد. خداوند در قرآن كريم نيز در اين زمينه مىفرمايد:
وَ لاٰ يَأْمُرَكُمْ أَنْ تَتَّخِذُوا الْمَلاٰئِكَةَ وَ النَّبِيِّينَ أَرْبٰاباً أَ يَأْمُرُكُمْ بِالْكُفْرِ بَعْدَ