142باشد آن غير بدون اينكه خدا قدرت انجام آن كار را به او عنايت فرموده باشد و تنها با قدرت ذاتى خود و مستقل از خدا توان انجام خواستۀ او را دارد، مشرك در ربوبيت شده است. در حقيقت، اين نفسِ دعاى مسئلت نيست كه سبب شرك مىشود، بلكه اعتقادِ درخواستكننده (دعاكننده) است كه به شرك بازمىگردد، آن هم شرك در ربوبيت، نه شرك در الوهيت.
اين حقيقتى است كه قرآن كريم به صراحت بر آن دلالت دارد و قيدى كه براى شرك در دعاى مسئلت آورديم كه همان اعتقاد به ربوبيت ذاتى و مستقلّ از خدا براى مَدعُوّ (آنكه حاجت از او خواسته مىشود) است، در اين آيه به صراحت بيان شده است:
أَنِّي أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْراً بِإِذْنِ اللّٰهِ وَ أُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ وَ أُحْيِ الْمَوْتىٰ بِإِذْنِ اللّٰهِ (آلعمران: 49)