136
خروج از بحث الوهيت
اشكال مهمى كه در كار اين افراد هست، آن است كه ابتدا شرك را به دو نوعِ شرك در ربوبيت و شرك در الوهيت تقسيم كردهاند و بعد سخن از چيزى مىگويند كه معلوم نيست از نوع اولِ شرك است يا از نوعِ دوم. با اين حال، آن را شرك به حساب مىآورند. منظور نيز همان شرك در دعاى مسئلت است كه اندكى پيشتر در بارۀ آن بحث مىكرديم.
به عبارت ديگر، شكى نيست كه يك مسلمان اگر غير خدا را به دعاى عبادت بخواند (يعنى او را بپرستد)، مشرك شمرده مىشود. با اين حال، مشكل اصحاب اين رأى آن است كه مدّعى هستند مسلمانان، بر فرضِ اينكه دعا يكى از برجستهترين مصداقهاى عبادت است، به شرك در الوهيت - كه همان شرك در عبادت است - دچار شدهاند. سپس دعا را به دو بخش دعاى عبادت و