123مراد آنها اين است كه هر وقت دعاى عبادت روى داد، از پيدايش آن لازم مى‌آيد كه دعاى مسئلت نيز روى دهد، صحيح نيست؛ چون گاه كسى خداى خود را تسبيح مى‌گويد و در تسبيحش دعاى مسئلتى نيست، تا گفته شود از دعاى عبادت، دعاى مسئلت لازم آمده است. حال چگونه از الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰالَمِينَ ، دعاى مسئلت لازم آمده است؟

اينكه دعاى مسئلت متضمن دعاى عبادت باشد، از عقل دورتر است. آيا منظورشان اين است كه هر كس چيزى از ديگرى خواست، نفس عمل او دربردارندۀ دعاى عبادت است و آن كس را عبادت كرده است؟ به اين معنا كه اگر چيزى از برادرت خواستى، اين دعاى مسئلت متضمن دعاى عبادتِ برادرت نيز باشد. پس اين سخن خداى تعالى كه فرمود: فَاسْتَغٰاثَهُ الَّذِي مِنْ شِيعَتِهِ ؛ «آن كس كه از پيروان او (موسى(ع)) بود، از وى يارى خواست». (قصص: 15) كه