118نمى‌شناسيم. ¹

4. وَ أَنَّ الْمَسٰاجِدَ لِلّٰهِ فَلاٰ تَدْعُوا مَعَ اللّٰهِ أَحَداً * وَ أَنَّهُ لَمّٰا قٰامَ عَبْدُ اللّٰهِ يَدْعُوهُ كٰادُوا يَكُونُونَ عَلَيْهِ لِبَداً * قُلْ إِنَّمٰا أَدْعُوا رَبِّي وَ لاٰ أُشْرِكُ بِهِ أَحَداً (جن: 18-20)

و مساجد، ويژه خداست. پس هيچ كس را با خدا مخوانيد و همين كه «بنده خدا» برخاست تا او را بخواند، چيزى نمانده بود كه بر سر وى فرو افتند. بگو: «من تنها پروردگار خود را مى‌خوانم و كسى را با او شريك نمى‌گردانم».

واژۀ دعا در اين آيه نيز به معناى عبادت آمده است، نه طلب و مسئلت. اختلاف ميان رسول خدا(ص) و قريش بر سر وحدانيت خدا در عبادت بود و از كلمۀ «ى دعو » جز همين معنا اراده نشده است. به همين دليل، آيات با اين سخنِ