76مىزنيم و نوعى سكوت معنادار، فضا را آكنده است. با خود مىانديشم اين راهى است كه رسولخدا(ص)، همراه اصحاب حقيقى خود بارها و بارها، براى زيارت مكه طى كرده است. تصور مىكنم كه با چه شكوهى، سپاه اسلام براى فتح مكه از مدينه رهسپار آن ديار شد و ما امروز بر قدمگاههاى آنان راه مىسپاريم.
غدير بايد در همين نزديكىها باشد، اما كجا؟ تاريكى! لحظهاى امان بده تا جاى جاى اين راه را با چشمانم در آغوش كشم. سرزمين وحى دور نيست، اى جان مشتاقم، پرآشوب شو! اى چشم بىتابم، ببار! و اى رعشه! سراپايم را برگير؛ چرا كه تا درك حضور، لحظهاى بيش نمانده است.