298صدقه را به ايشان دهد». وى مى‌افزايد: «همچنين اگر شخصى نذر كند براى قبر معروف در گرگان نذرى بفرستد، همين حكم را دارد».
نويسنده التهذيب اعتقاد دارد كه اين‌گونه نذر، ميان افراد مشخص تقسيم مى‌گردد، زيرا عرف مردم چنين اقتضايى دارد و اگر عرف، چنين اقتضايى نداشته باشد، دو نظر در اين باره وجود دارد:
الف) نذر، صحيح نيست، زيرا در شرع، دليلى بر صحت آن در دست نيست، برخلاف نذر براى كعبه و قبر پيامبر(ص) كه در شرع، دليلى بر جواز آن داريم.
ب) اگر صاحب قبر به خير و نيكى شهرت داشته باشد، نذر براى آن صحيح است. بنابراين نذر براى مصالح آن صرف مى‌شود و نبايد در جاى ديگرى صرف گردد. به نظر سبكى، اگر عرف چگونگى صرف نذر را تبيين نكند، چنين نذرى صحيح به نظر نمى‌رسد. 1
3. خالدى همچنين مى‌گويد:
معيار در نذر، نيت نذركننده است، زيرا ارزش عمل انسان به نيت او بستگى دارد.