297خوارج به استناد اين حديث، نذر براى مكان دفن پيامبران و صالحان را جايز نمى‌دانند، با اين پندار كه پيامبران و صالحان، بت هستند و نذر براى ايشان، يك سنت عصر جاهليت است. پناه بر خدا از اين سخنان شرك‌آلود؛ اين سخن خوارج از گمراهى و خرافه‌پرستى آنها ناشى مى‌شود. آنان به پيامبران و اولياى الهى جسارت كرده، ايشان را بت مى‌نامند. اين جماعت با بى‌شرمى، پيامبران را تحقير مى‌كنند، در حالى كه اگر كسى حتى به كنايه و غير مستقيم از پيامبران عيب‌جويى كند، كافر شمرده مى‌شود و به اعتقاد برخى از علما، حتى توبه‌اش نيز پذيرفته نمى‌شود. آرى، خوارج در گمراهى خود غوطه‌ورند، زيرا توسل به پيامبران را عبادت مى‌گويند و آنان را بت مى‌نامند. سخنان ايشان ارزش شنيدن ندارد. 1 همچنان‌كه سخنان جاهلانه ابن تيميه و پيروانش در خور توجه نيست. 2
2. رافعى به نقل از نويسنده التهذيب و ديگران مى‌گويد: «اگر شخصى نذر كند به مردم شهر معينى صدقه‌اى بدهد، بر او واجب مى‌گردد