114مسيحيان در معابد خود، اين‌گونه دعا مى‌كنند.
2. دعايى كه خداوند آن را نهى فرموده است، مانند استمداد از بت‌ها كه از سنگ و چوب‌اند كه مشركان اين‌گونه دعا مى‌كردند.
3. برخى فرشتگان و جنيان را مى‌پرستند و از آنها استمداد مى‌جويند و ايشان را صدا مى‌كنند. اين افراد معتقدند كه آنها نيز در كنار خداوندگار، در عالم هستى به صورت مستقل تأثير دارند. قرآن در اين باره مى‌فرمايد: ( إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ عِبٰادٌ أَمْثٰالُكُمْ )؛ «كسانى را كه غير از خدا مى‌خوانيد [و پرستش مى‌كنيد]، بندگانى همچون خود شما هستند». (اعراف: 194)
و نيز مى‌فرمايد:
وَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لاٰ يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَكُمْ وَ لاٰ أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ (اعراف:197)
و كسانى را كه جز او مى‌خوانيد، نمى‌توانند يارى‌تان كنند و نه [حتى] خودشان را يارى دهند.
همچنين در آيه‌اى ديگر چنين آمده است: ( فَلاٰ تَدْعُوا مَعَ اللّٰهِ أَحَداً )؛ «پس هيچ كس را با خدا مخوانيد». (جن: 18)
نتيجۀ سخن اينكه، درخواست و مددجويى از پيامبر(ص) نهى نشده است، زيرا درخواست از آن حضرت، به هيچ يك از معانى پيش‌گفته نيست، بلكه درخواست از پيامبر(ص)؛ يعنى آن حضرت از خداوند