113دعا در عرف، به معناى درخواست از خداوند، حقيقت پيدا كرده و يا در اين معنا مشهور شده است. به همين دليل، به دعا در مفهوم دوم آن، عبادت مى‌گويند. اين آيه شريفه نيز به همين موضوع اشاره دارد:

( اُدْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبٰادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دٰاخِرِينَ ) (غافر: 60)

مرا بخوانيد تا دعاى شما را اجابت كنم، به يقين كسانى كه از عبادت من تكبّر مى‌ورزند، به زودى با ذلت وارد دوزخ مى‌شوند.

بايد دانست كه مطلق دعا و درخواست از ديگرى و نيز طلب حاجت از غير خداوند، عبادت به حساب نمى‌آيد و ممنوع نيست. اگر كسى از شخصى بخواهد كه نزد او برود و يا كمك و ياريش كند يا چيزى به او بدهد و يا حاجتش را روا سازد، نه آن شخص را عبادت كرده و نه گناهى مرتكب شده است.

معناى اصطلاحى دعا

در اين باره مى‌توان به سه مفهوم اشاره كرد:

1. دعاى خاص؛ يعنى دعا و درخواست از غير خدا، همانند دعا و درخواست از خداوند باشد. به عبارت ديگر، دعاكننده در اين حالت، اعتقاد دارد، كسى را كه وى از او كمك خواسته، قادر، مختار و مستقلّ از خداوند است. يهوديان و