95لفظ «رافضه» هنگامى پديد آمد كه زيدبنعلىبنحسين را در روزگار خلافت هشام، رفض (ترك) كردند. داستان زيدبن علىبنحسين 120 [سال] بعد؛ يعنى در سال 121 يا 122 [هجرى] در آخر خلافت هشام رخ داد. 1
نووى مىگويد: «آنان رافضى ناميده شدند، از مادّۀ رفض به معناى ترك». اصمعى و غير او نيز گفتهاند: «آنان رافضى ناميده شدند؛ زيرا زيدبنعلى را رفض و ترك كردند». 2
مناوى در «التوقيف» مىگويد:
رفض [به معناى] ترك و رافضه از همين مادّه است. هنگامى كه زيدبنعلى آنان را از دشنام دادن به صحابه نهىكرد، او را ترك كردند و هنگامى كه عقايدش را شنيدند و دانستند كه او از شيخين؛ [يعنى ابوبكر و عمر] بيزارى نمىجويد، رفضش كردند. سپس اين لقب درباره كسانى به كار رفت كه در اين مذهب به غلوّ دچار شدند. 3
گفتنى است زيدبنعلى در 122 يا 120 يا 126ه.ق كشته شد 4 و جابربنعبدالله انصارى، راوى حديث در 78 يا 77 يا 73ه.ق درگذشت. 5 با فرض اينكه جابر اين حديث را در اواخر عمر خود نقل كرده باشد نيز